คุณที่รักงอนอีกแล้ว...............

เรื่องของเรื่องก็คือ................

ตามเราเข้าให้ไปแชท ณ เวปๆ หนึ่ง...........

เวปที่ทำให้เรารู้จักกัน...............

ตามความเคยชินของเรา.......

ก็คือคุย.............

และจะคุยกับทุกคน............... ((ก็มนุษยสัมพันธ์ดีนี่นา))

หลังจากคุยได้แป็บๆ..........

คุณที่รักเริ่มเงียบ...........

เราก็เริ่มเรียกหา..............

เอาหละสิ..... เป็นไรไปหว่า........

ที่นี้ก็โทรฯจิ..........

ผลปรากฏว่า..............

ปิดโทรศัพท์ทั้ง 2 เครื่อง...... ซะงั้น

อ้าว...... ไหงเป็นแบบนี้..............

กดโทรฯ ไปเรื่อยๆ ....... เป็นระยะๆ.........

และแล้วก็มีโทรฯ เข้ามาหาเรา..........

โถ....... งอนค่ะ......

เราเลยว่า จะไม่เข้าแชทอีกแล้ว.......

ก็เข้าไปก็อดคุยกับคนอื่นไม่ได้นี่นา

ก็เรารู้จักอะ...........

เล่นมาก็ตั้งนานแล้ว...........

จะไม่ให้คุยกับใครเลยคงไม่ได้.......

แต่...........

เพื่อความสบายใจ.......

ต่อไปนี้....... จะไม่เข้าไปค่ะ..........

จนกว่าคุณจะชวน...... แล้วกันนะ......

-รักคุณนะคะ-

~เจ้าเงาะของคุณ~

ณ เวลานี้.........

ชีวิตมีอะไรแปรเปลี่ยนไปมั้ย..........

ลองถามใจตัวเอง.........

คิด.... คิด.... คิด......

ถาม.... ถาม.... ถาม....

อ้อ.............................

เรามีคนที่เรารักและเค้าก็รักเรา.... นี่นา....

ชีวิตไม่เปล่าดาย.... อีกแล้ว.

มีคนเดินเคียง.... มือประสานมือ....

มือซ้ายของเรา... มือขวาของเธอ....

ไม่มีใครอยู่ข้างหน้า....

ไม่มีใครอยู่ข้างหลัง....

เคียงคู่และอยู่เคียง....

จะเป็นอย่างนี้.... ตราบนานเท่านาน นะคะ....

สัญญาค่ะ.... ว่าจะรักคุณคนเดียว....

สัญญาค่ะ.... ว่าจะไม่ปล่อยมือคุณ....

โปรด.... มั่นใจ....

โปรด.... เชื่อใจ....

ว่า.... คนๆ นี้มีใจเดียว....

ว่า.... คนๆ นี้ มั่นคงต่อคุณ....

-รักคุณนะคะ-

~เจ้าเงาะของคุณ~

คืนวันลอยกระทง.................

ก็เมื่อคืนที่ผ่านมานี้แหละ.......

"คุณที่รัก" อุตส่าห์เดินทางมาหา......

ไม่ใช่ว่าจะใกล้ๆ เลย............

........นั่งรถนานกว่า 9 ชั่วโมง........

เพื่อให้ได้มีโอกาสได้ร่วมทำอะไรดีๆ ร่วมกันอีกอย่าง.....

เราจะได้ร่วมลอยกระทงกันเป็นครั้งแรก.......

ไปรับ "คุณที่รัก" จาก กทม. มาถึงบ้านเราก็เล่นเอามืดเลย.....

แถมมีงานแสดงแสงสีเสียงซะอีก.......... รถติดยาวเหยียด.....

แต่..... ไม่เป็นไรค่ะ............................

เรารอได้แค่มีเรา 2 คนนั่งอยู่ในรถด้วยกันก็พอใจที่จะรอ.....

ในที่สุด........... ก็มาถึงที่ๆ เราจะไปลอยกระทงกัน ...........

....... ((อิอิ นึกแผนการได้ว่า จะมีวิธีการเอาแหวนให้ "คุณที่รัก" ได้งัย)) ........

พอถึงเวลาลอยกระทงก็ต้องอธิษฐานใช่มั้ยหละ......................

ยังค่ะ........ ยังไม่ได้ให้ตอนนี้...............

เราก็ถือกระทงลงไปริมน้ำคนเดียว.......... (("คุณที่รัก" กลัวตกน้ำ))

เราก็วักน้ำให้กระทงลอยไปไกลๆ วักใหญ่เลย มือซ้าย..... มือขวา......

............"ว๊า....... มือเปียก คุณหยิบของในกระเป๋าให้หน่อยซิค่ะ" ............

พอ "คุณที่รัก" หยิบออกมาก็เป็นกล่องของขวัญเล็กๆ ค่ะ

พอเห็นกล่องของขวัญ "คุณที่รัก" ก็ออกอาการเขินเล็กๆ ค่ะ

((....... บรรยากาศโรแมนติกมากเลยนะคะ ...........))

.....ทันใดนั้น.....

งานแสงสีเสียงก็มีเสียงระเบิด..... เสียงเครื่องบิน.......

"คุณที่รัก" มีต่อว่าเล็กๆ ค่ะ "แหม..... ของขวัญกลางสงครามเลยนะคะ".......

เราก็เลยออกอาการเขินแทน.....((ก็ใครจะไปรู้หละว่า มีเสียงระเบิดด้วยอะ))

แล้วก็เลยได้มาสวมแหวนให้ "คุณที่รัก" ในรถ..... หุหุ

ใครจะกล้าโรแมนติกกันต่อหน้าสาธารณะชนหละคะ........

...."รักคุณนะคะ ถ้าไม่มั่นใจตัวเองคงไม่กล้าทำแบบนี้"....

รู้นะว่า "คุณที่รัก" เขิน..........

แล้วเราเองก็เขินนี่นา............

~เจ้าเงาะของคุณ~